NCAA atrakcyjna nie tylko dla Polaków
Po prezentacji naszych zawodników na łamach SwimmPL.com, którzy ogłosili commitment do kontynuacji kariery w USA, rozgorzał dyskusja. W waszych wpisach pod postami, jak i w wiadomościach na messenger, można było wyczytać wiele obaw związanych z trenerami naszej młodej czołówki. Czy słusznie? Przyjrzeliśmy się jak to wygląda w innych krajach Europy.
Jeszcze kilka lat temu wyjazdy młodych, utalentowanych pływaków do Stanów Zjednoczonych były w Europie postrzegane jako decyzje jednostkowe, podejmowane głównie przez zawodników z krajów o mniejszym zapleczu szkoleniowym lub przez tych, którzy z różnych powodów nie widzieli dla siebie jasnej ścieżki rozwoju w rodzimym systemie.
Dziś ten obraz jest już wyraźnie nieaktualny. NCAA stało się jednym z głównych kierunków rozwoju także dla europejskiej czołówki juniorskiej, w tym medalistów Mistrzostw Europy Juniorów oraz Mistrzostw Świata Juniorów.
W Polsce temat ten wywołuje coraz większe emocje, szczególnie w kontekście wyjazdów najlepszych młodych pływaków do USA.
Jednak warto spojrzeć na to zjawisko szerzej, bo nie dotyczy ono wyłącznie Polski. To trend kontynentalny, potwierdzany rok po roku przez listy commitmentów publikowane przez amerykańskie media pływackie, z SwimSwam na czele.
Coraz częściej do USA trafiają zawodnicy już ukształtowani, z doświadczeniem startów w finałach MEJ, MŚJ czy dużych międzynarodowych mitingach seniorskich.
Kuzey Tuncelli (Turcja) → University of Texas
Symbolicznym przykładem tej zmiany jest Kuzey Tuncelli – turecki długodystansowiec, który w kategorii juniorów zdominował europejskie i światowe pływanie na 800 i 1500 m stylem dowolnym. Jego decyzja o związaniu się z University of Texas była jasnym sygnałem: NCAA jest dziś atrakcyjna nawet dla zawodników, którzy już teraz wygrywają najważniejsze imprezy juniorskie na świecie.
Ten przykład nie jest wyjątkiem. Wręcz przeciwnie – w ostatnich dwóch sezonach podobnych decyzji przybywa z miesiąca na miesiąc.
Litwa, Skandynawia. Europa coraz mocniej obecna w NCAA
Ieva Višockaitė (Litwa) → LSU
Jednym z najbardziej wyrazistych przykładów z Europy Środkowo-Wschodniej jest Ieva Višockaitė. Litewska pływaczka, specjalizująca się w stylu dowolnym, była w ostatnich sezonach ważną postacią reprezentacji Litwy na imprezach juniorskich, w tym na Mistrzostwach Europy Juniorów. Jej nazwisko regularnie pojawiało się w finałach konkurencji indywidualnych oraz w składach sztafet, które rywalizowały z najmocniejszymi ekipami kontynentu.
Smiltė Plytnykaitė (Litwa) → Virginia
Kolejną litewską zawodniczką, która wybrała USA, jest Smiltė Plytnykaitė – medalistka Mistrzostw Europy Juniorów, specjalistka stylu klasycznego. Jej decyzja o związaniu się z University of Virginia (jednym z najmocniejszych kobiecych programów pływackich NCAA) pokazuje, że amerykańskie uczelnie konsekwentnie budują swoje składy w oparciu o najlepsze europejskie szkoły klasyka.
Emmy Hällkvist (Szwecja) → Indiana University
Dobrym przykładem jest Emmy Hällkvist (Szwecja), finalistka juniorskich mistrzostw Europy, która ogłosiła commitment do Indiana University. Indiana Hoosiers od lat należą do ścisłej czołówki NCAA, a ich otwartość na europejskich zawodników z doświadczeniem międzynarodowym tylko potwierdza globalny charakter ligi.
Podobne decyzje podejmują także pływacy z Danii i Norwegii, którzy – mimo bardzo dobrych warunków treningowych w kraju – wybierają USA ze względu na codzienną rywalizację na najwyższym poziomie i ogromną liczbę startów w sezonie akademickim.
Niemcy i Hiszpania: duże federacje, ten sam kierunek
Lukas Fritzke (Niemcy) → University of Georgia
Wśród pływaków z Europy Zachodniej coraz częściej pojawiają się nazwiska reprezentantów Niemiec. Lukas Fritzke, finalista Mistrzostw Europy Juniorów i medalista sztafet, zdecydował się na commitment do University of Georgia.
Nils Cadevall Micolau (Hiszpania) → Florida
Z kolei Hiszpanię reprezentuje m.in. Nils Cadevall Micolau, wielokrotny medalista juniorskich imprez europejskich, który związał się z University of Florida. Florida Gators to program znany z intensywnej rywalizacji wewnętrznej i bardzo wysokich wymagań – dokładnie tego, czego szukają zawodnicy myślący o płynnym przejściu do pływania seniorskiego.
Dlaczego właśnie NCAA?
W rozmowach z trenerami, zawodnikami i menedżerami sportowymi coraz częściej pojawiają się te same argumenty:
> Codzienna rywalizacja – trening w grupach, gdzie niemal każdy zawodnik ma międzynarodowe doświadczenie.
> Liczba startów – sezon NCAA to kilkanaście mocnych zawodów, które uczą regularnego ścigania się.
> Zaplecze szkoleniowe – dostęp do nowoczesnych basenów, fizjoterapii, dietetyki i analizy danych.
> Bezpieczeństwo edukacyjne – możliwość zdobycia wykształcenia równolegle z karierą sportową.
Dla europejskich pływaków NCAA nie jest krokiem wstecz, ale świadomym etapem przejściowym pomiędzy pływaniem młodzieżowym a seniorską rywalizacją na arenie międzynarodowej.
Polska na tle Europy – wnioski bez kompleksów
Z tej perspektywy decyzje polskich pływaków o wyjeździe do USA przestają być czymś wyjątkowym. Polska nie odstaje od trendów europejskich – wręcz przeciwnie, podąża dokładnie tą samą ścieżką, którą wybierają Litwini, Niemcy, Turcy, Hiszpanie czy Skandynawowie.
Zdjęcia: Instagram
Leave a Reply