„Gdy głowa ma już dość, można płynąć dalej”. 19-letnia Weronika Mituś przesuwa granice wytrzymałości !

Podziel się tym:

Marta Witecka | SwimmPL.com

Ma zaledwie 19 lat, pochodzi z niewielkich Lipinek koło Gorlic i na co dzień trenuje przede wszystkim na basenie. A jednak przepłynęła wpław Zatokę Gdańską, pokonała ponad 30 kilometrów podczas OTYLIADY i stanęła na drugim stopniu podium klasyfikacji generalnej zawodów OCEANMAN w Grecji. Dziś, pod okiem Bartosza Kubkowskiego, przygotowuje się do listopadowego światowego finału na Dominikanie. W rozmowie z Martą Witecką opowiada o samotności w wodzie, walce z zimnem i własnymi słabościami, ogromnych kosztach sportowych marzeń oraz o tym, dlaczego rzeczy, które początkowo wydają się niemożliwe, z czasem stają się konkretnymi celami.

Dziewczyna z Lipinek, która pokochała wielką wodę

Marta Witecka: Weroniko, masz zaledwie 19 lat, a za sobą przepłynięcie Zatoki Gdańskiej, ponad 30 kilometrów podczas nocnego maratonu i sukcesy w międzynarodowych zawodach OCEANMAN. Kiedy patrzysz na to wszystko z perspektywy dziewczyny, która zaczynała naukę pływania w wieku siedmiu lat, sama jesteś zaskoczona tym, dokąd zaprowadziła Cię ta przygoda?

Weronika Mituś: Zdecydowanie tak. Zaczynając starty na wodach otwartych, nie miałam pojęcia, co mnie czeka. Jadąc na swój pierwszy start w OCEANMAN do Grecji, gdzie czekało mnie 10 km, nigdy wcześniej nie pływałam w morzu. Nie miałam pojęcia, czy w ogóle przepłynę te 10 km, a mimo niesprzyjających warunków udało się zakwalifikować na Mistrzostwa Świata OCEANMAN.

Ale apetyt rośnie w miarę jedzenia, więc po sukcesach na 10 km pojawił się plan przepłynięcia z Gdyni na Hel, który też z początku wydawał się niemożliwy do zrealizowania.

Marta Witecka: Pochodzisz z Lipinek, niewielkiej miejscowości w powiecie gorlickim, daleko od morza i wielkich ośrodków pływackich. Jak wyglądały Twoje sportowe początki i ile wysiłku wymagało rozwijanie pływackiej pasji w takich warunkach?

Weronika Mituś: Początki były ciężkie, zwłaszcza przejście na pływanie open water, gdyż trudno było znaleźć miejsce, które da mi szansę rozwoju. Dopiero treningi rozpisywane najpierw przez Michała Tomaszowskiego, a teraz przez Bartka Kubkowskiego dały mi realną wiedzę na temat pływania open water.

Jednak wszystkie moje treningi odbywają się na basenie, co powoduje wiele komplikacji, bo pływanie w basenie i w otwartym morzu to dwie zupełnie inne rzeczy.

Marta Witecka: Przez kilka lat trenowałaś klasyczne pływanie basenowe, startowałaś nawet w mistrzostwach Polski. Dlaczego postanowiłaś zamienić rywalizację na krótszych dystansach na wielogodzinne pływanie w otwartych akwenach? Co takiego znalazłaś w pływaniu ultra, czego brakowało Ci na basenie?

Weronika Mituś: Zawsze wybierałam najdłuższe dystanse. Już pływając na basenie, startowałam głównie na 400 czy 800 m. Jednak wiedziałam, że chcę czegoś więcej. Najpierw była krótka przygoda z triathlonem, a później na dobre zaczęło się open water.

Uwielbiam w pływaniu ultra to, że ograniczają nas tylko pomysły, że mogę realizować marzenia, które wydawały się niemożliwe.

A atmosfera podczas zawodów pływackich open water to zupełnie coś innego niż na basenie. Nie da się tego porównać z niczym innym, gdy każdy każdego wspiera, mimo rywalizacji między sobą.

Marta Witecka: W Twojej sportowej historii ważne miejsce zajmuje Gorlicki Klub Pływacki Karpatia i trener Bartosz Ryndak. Jak wspominasz ten etap szkolenia i co zawdzięczasz ludziom, którzy pomagali Ci rozwijać talent?

Weronika Mituś: Karpatia była pierwszym klubem w Gorlicach, który posiadał licencję PZP, co dało mi możliwość startowania w najważniejszych zawodach w kraju i zdobywania doświadczenia na coraz dłuższych dystansach.

Marta Witecka: Wiele dziewczyn w Twoim wieku dopiero szuka swojej życiowej drogi, a Ty potrafisz spędzić w wodzie sześć czy nawet dziesięć godzin. Czy czujesz, że przez sport musiałaś szybciej dorosnąć? Jak wiele poświęcasz, żeby realizować swoje marzenia?

Weronika Mituś: Zdecydowanie spędzanie wielu godzin w wodzie, sam na sam ze swoimi myślami, jest chyba jedną z najcięższych rzeczy. Również podczas przygotowań do startów, gdy każdy trening wykonuję sama.

Ten sport nauczył mnie cierpliwości i konsekwencji. Tego, że nawet gdy głowa ma już dość, można płynąć dalej.

Realizowanie takich celów wymaga jednak wielu poświęceń. Treningi zajmują bardzo dużo czasu, a wyjazdy zagraniczne na zawody wiążą się z ogromnymi kosztami i wieloma nieobecnościami w życiu codziennym.

Cieszę się jednak, że w obecnym momencie mojego życia mam już przyjaciół i rodzinę, którzy to rozumieją i wspierają. Nawet gdy nie śpią od rana i cały dzień patrzą na radar, czy dalej płynę.

Bartosz Kubkowski – od inspiracji do współpracy z trenerem

Marta Witecka: W jednym z wcześniejszych materiałów przeczytałam, że w 2023 roku obserwowałaś próbę przepłynięcia Bałtyku przez Bartosza Kubkowskiego i właśnie wtedy zainteresowałaś się pływaniem ultra. Co takiego zobaczyłaś w jego wyczynie, że pomyślałaś: „Ja też chcę spróbować czegoś podobnego”?

Weronika Mituś: Było to coś wyjątkowego. Zamiast zmagania się z rywalami – zmaganie się z samym sobą i swoimi słabościami. Zawsze wolałam pokonywać kolejne wyzwania, które wcześniej wydawały się niemożliwe, niż rywalizować z innymi.

Marta Witecka: Jak doszło do Twojego pierwszego kontaktu z Bartoszem Kubkowskim? Czy to Ty odezwałaś się do niego, szukając wskazówek, czy poznaliście się przy okazji zawodów lub treningów?

Weronika Mituś: Odezwałam się do Bartka z prośbą o poprowadzenie moich przygotowań do przepłynięcia z Gdyni na Hel, ponieważ wiedziałam, jak dużą wiedzę na temat Bałtyku posiada. A teraz współpracujemy dalej, realizując kolejne cele.

Marta Witecka: Dzisiaj Bartosz jest Twoim trenerem. Jak doszło do rozpoczęcia tej współpracy? Czy łatwo było przekonać człowieka przygotowującego się do tak ekstremalnych przedsięwzięć, żeby znalazł czas na prowadzenie młodej zawodniczki?

Weronika Mituś: Bartek na co dzień, gdy akurat nie przekracza ludzkich możliwości, prowadzi swój klub pływacki, więc od początku był otwarty na tę współpracę.

Marta Witecka: Jak wygląda Wasza codzienna współpraca? Czy Bartosz układa Ci wszystkie jednostki treningowe, analizuje wyniki i kontroluje przygotowania, czy też nadal korzystasz ze wsparcia szkoleniowców z Gorlic? Jak rozwiązujecie kwestię odległości?

Weronika Mituś: Bartek przygotowuje mi plan treningowy na cały tydzień, który ja realizuję, a następnie wysyłam mu wyniki do kontroli. To pomaga mu układać idealny plan na następny tydzień. A więc kwestia odległości nie jest problemem przy takiej formie współpracy.

Marta Witecka: Bartosz Kubkowski jest człowiekiem, który wielokrotnie przesuwał granice ludzkiej wytrzymałości. Czego nauczył Cię jako trener, a czego jako człowiek? Czy zmienił Twoje podejście do bólu, zmęczenia i własnych ograniczeń?

Weronika Mituś: Na pewno pokazał mi, że wszystko jest możliwe. Że może nie zawsze wszystko wyjdzie za pierwszym razem, ale mimo to warto próbować, powoli i do skutku.

Na pewno zmienił moje podejście do treningu. Pokazał mi, jak ważnym aspektem jest samopoczucie i mądre trenowanie.

Marta Witecka: W sierpniu tego roku Bartosz zrealizował swoje wielkie marzenie, przepływając Bałtyk ze Szwecji do Polski. Jak przeżywałaś jego sukces? Czy patrząc na ten wyczyn, pomyślałaś, że pewnego dnia sama chciałabyś zmierzyć się z podobnym wyzwaniem?

Weronika Mituś: Obserwowałam jego próbę od początku do końca, jak co roku. Gdy dopływał już do Polski, transmisja na żywo była najważniejszą częścią dnia.

Jednak patrząc na jego sukces, zrozumiałam nie tylko, że da się zrobić wszystko, ale też że im bardziej przesuwamy ludzkie granice, tym większy wpływ może to mieć na nasze zdrowie.

Trening, psychika i granice ludzkiej wytrzymałości

Marta Witecka: Jak wygląda obecnie Twój typowy tydzień treningowy? Ile kilometrów pokonujesz w wodzie, ile godzin poświęcasz na przygotowanie siłowe i czy nadal znajdujesz czas na bieganie oraz rower?

Weronika Mituś: Nie trenuję już biegania czy jazdy na rowerze, ponieważ wiem, jak ważna jest regeneracja organizmu pomiędzy treningami.

Skupiam się tylko na pływaniu, trenując codziennie i przeplatając treningi w wodzie z treningami siłowymi. Każdy mój trening to około 4–5 km pływania, a do tego dochodzą treningi siłowe, które zajmują około 2–3 godzin w tygodniu.

A więc w tym wszystkim trudno znaleźć czas na inne sporty, pamiętając jeszcze o regeneracji.

Marta Witecka: W pływaniu ultra sama technika nie wystarczy. Trzeba przygotować organizm na zimno, wielogodzinny wysiłek i zmienne warunki pogodowe. Jak wygląda taki specjalistyczny trening? Czy można nauczyć organizm znoszenia niskiej temperatury wody?

Weronika Mituś: Ze względu na to, że nie mam dostępu do morza, a woda w basenie ma stałą temperaturę, moje przygotowanie do zimna opierało się głównie na codziennych zimnych prysznicach.

Jednak zdecydowanie nie jest to coś, co przyzwyczai organizm w stu procentach do zimnej wody.

To właśnie zimno było dla mnie największym problemem podczas płynięcia przez Zatokę Gdańską. Dlatego podczas tej próby dbałam o dostarczanie organizmowi ciepłych napojów, które pomagały mi się rozgrzać.

Marta Witecka: Podczas wielogodzinnego pływania ogromne znaczenie mają odżywianie i nawadnianie. Jak wygląda Twój plan żywieniowy podczas przeprawy? Co jesz i pijesz w trakcie wysiłku, kiedy nie możesz zatrzymać się na normalny posiłek?

Weronika Mituś: Podczas zawodów OCEANMAN na dystansie 10 km mamy trzy stacje, na których możemy skorzystać z wody, żeli lub bananów. Tam ograniczam się do wody, a o odpowiednie dostarczenie węglowodanów dbam przed startem.

Podczas przeprawy z Gdyni na Hel miałam dokładnie rozpisane krótkie przerwy, podczas których z łódki podawano mi ciepłe rzeczy, takie jak herbata, rosół czy podgrzany izotonik z żelem energetycznym. Pomiędzy tym wszystkim pojawiały się też banany, żeby dostarczyć organizmowi trochę stałego pokarmu.

Marta Witecka: Wyobraźmy sobie, że płyniesz już piątą godzinę. Brzeg nadal jest daleko, mięśnie bolą, a w głowie pojawia się myśl, żeby zakończyć próbę. Co wtedy robisz? Rozmawiasz sama ze sobą, liczysz kolejne ruchy, myślisz o mecie czy masz jakiś własny sposób na przezwyciężenie kryzysu?

Weronika Mituś: Myśli o zakończeniu próby pojawiają się cały czas i różne czynniki pomagają je zwalczać.

Gdy płynęłam z Gdyni na Hel, kryzysy były na początku, kiedy woda była lodowata, a ja wiedziałam, że przede mną jeszcze wiele godzin. No ale przecież, jak już jestem i tyle na to poświęciłam, to przynajmniej do połowy muszę dopłynąć.

A gdy byłam za połową, wiedziałam, że zostało już mniej niż 10 km. Słońce zaczęło świecić, więc w końcu robiło się trochę cieplej. I tak płynęłam od przerwy do przerwy, czekając z utęsknieniem na coś ciepłego.

Podczas mojego ostatniego startu w OCEANMAN w Grecji warunki były tak złe, że zbliżając się do Australian Gate na 5 km, miałam już ułożone w głowie, co powiem i dlaczego kończę ten start.

Ale wybiegając z wody, usłyszałam moją przyjaciółkę, która mi kibicowała, i jakoś automatycznie przebiegłam dalej, po czym wbiegłam do wody na kolejne okrążenie.

Marta Witecka: W pływaniu ultra odwaga jest potrzebna, ale równie ważna jest umiejętność rozpoznawania zagrożeń. Gdzie przebiega dla Ciebie granica między determinacją a niepotrzebnym ryzykiem? Czy zdarzyło Ci się podjąć decyzję o przerwaniu treningu lub zrezygnowaniu z wyzwania ze względów bezpieczeństwa?

Weronika Mituś: Staram się do tego wszystkiego podchodzić z głową i dbać o własne zdrowie. Na przykład podczas ostatniej OTYLIADY, ze względu na złe samopoczucie, skończyłam już po 25 km.

Ponad 30 kilometrów w basenie i Zatoka Gdańska wpław

Marta Witecka: W marcu 2025 roku podczas OTYLIADY w Gorlicach przepłynęłaś 30,1 kilometra w 10 godzin i 30 minut. Dla większości pływaków taki dystans jest niewyobrażalny. Skąd wziął się pomysł na ten start i jaki cel postawiłaś sobie przed wejściem do wody?

Weronika Mituś: Przed wejściem do wody nie wiedziałam, ile jestem w stanie przepłynąć. Nie miałam jasno określonego celu, nigdy wcześniej nie pływałam dłużej niż dwie godziny.

Nie miałam pojęcia, jak mój organizm się zachowa, więc cel 30 km pojawiał się powoli, z każdą godziną płynięcia, gdy widziałam, że mój organizm dobrze znosi tak długi wysiłek.

OTYLIADA była dla mnie próbą sprawdzenia, czy mój organizm może podjąć się tak długiego wysiłku i czy start w OCEANMAN jest możliwy.

Marta Witecka: W jednym z wywiadów opowiadałaś, że podczas OTYLIADY już po czterech godzinach zaczęły boleć Cię ramiona, a później pojawiło się wyziębienie organizmu. Czy był moment, w którym naprawdę chciałaś zakończyć wyścig? Co pozwoliło Ci kontynuować pływanie?

Weronika Mituś: Byłam w pełni skupiona na tym, że chcę zobaczyć, jak długo dam radę pływać. Myślałam o tym, że od tego startu zależy, czy OCEANMAN jest możliwy. To wyziębienie i bolące ramiona były dla mnie cenną lekcją, na co muszę się przygotować.

Marta Witecka: 16 lipca tego roku podjęłaś się kolejnego niezwykłego wyzwania – przepłynięcia Zatoki Gdańskiej na trasie Gdynia–Hel. Pokonałaś około 18,8 kilometra w czasie 6 godzin, 36 minut i 15 sekund. Dlaczego wybrałaś właśnie tę trasę? Czy była to próba sprawdzenia własnych możliwości przed jeszcze większymi wyzwaniami?

Weronika Mituś: Ten polski klasyk był dla mnie marzeniem od dawna. Marzeniem, które wydawało się niemożliwe do spełnienia.

Ale gdy starty w zawodach z cyklu OCEANMAN pokazały mi, że mój organizm jest w stanie pływać długie dystanse w morzu, to marzenie stało się celem, który chciałam zrealizować.

Miała to być próba końcowa. Myśląc o tym starcie, traktowałam go jako kropkę nad „i”. Coś, co chcę zrobić, a potem skupić się już w stu procentach na startach związanych z OCEANMAN.

Jednak teraz myślę nad wieloma innymi wyzwaniami, które chciałabym zrealizować. Na razie skupiam się na Mistrzostwach Świata OCEANMAN, które odbędą się już w listopadzie, ale później pojawią się inne ciekawe wyzwania i podnoszenie poprzeczki.

Marta Witecka: Podczas przeprawy towarzyszyła Ci łódź asekuracyjna, a na jej pokładzie była również Twoja mama, która pomagała Ci podczas przerw na odżywianie. Jak ważne jest dla Ciebie wsparcie rodziny? Co powiedziała mama, kiedy zobaczyła Cię wychodzącą na brzeg Helu?

Weronika Mituś: Gdyby nie rodzina czy przyjaciele, to by się nie udało. Bardzo ważne jest dla mnie to, że mam obok ludzi, którzy mnie wspierają i mimo tego, że pewnie czasem uważają coś za niemożliwe, pomagają mi to zrealizować.

Marta Witecka: Który moment przeprawy Gdynia–Hel był najtrudniejszy? Czy bardziej obawiałaś się zimnej wody, zmęczenia, pogody, czy może tego, że nagle zabraknie Ci sił? I co poczułaś, kiedy wreszcie stanęłaś na brzegu po drugiej stronie zatoki?

Weronika Mituś: Zdecydowanie początek, gdy temperatura na zewnątrz była jeszcze bardzo niska. Woda była tak zimna, że przerażała mnie perspektywa wytrzymania w niej tylu godzin.

Wiedziałam, że do 10 km dopłynę, jednak dalej była już niewiadoma, jak mój organizm będzie to znosił.

Gdy wyszłam na brzeg na Helu, poczułam ulgę. Cieszyłam się, że w końcu jestem na brzegu, że zaraz założę cieplutką bluzę i usiądę.

OCEANMAN – od sukcesów w Grecji do światowego finału na Dominikanie

Marta Witecka: W czerwcu 2025 roku wystartowałaś w OCEANMAN w greckim Vouliagmeni, zwyciężając w swojej kategorii wiekowej na 10 kilometrów. Był to jeden z Twoich pierwszych dużych międzynarodowych sukcesów. Jak zapamiętałaś tamten start i co dał Ci kontakt z zawodnikami z innych krajów?

Weronika Mituś: Zdecydowanie ten start zapamiętam jako superprzygodę, wielką niewiadomą, która zamieniła się w niesamowite przeżycie.

Pierwszy raz doświadczyłam takiej wspaniałej atmosfery podczas zawodów. Jednak był to start, który przede wszystkim dał mi dużo doświadczenia, co później zaprocentowało w kolejnych startach.

Marta Witecka: Rok później wróciłaś do Grecji i zajęłaś drugie miejsce w klasyfikacji generalnej kobiet na 10 kilometrów, ustępując jedynie Idze Maślej. Czy przed startem zakładałaś, że możesz walczyć o podium całych zawodów, a nie tylko swojej kategorii wiekowej?

Weronika Mituś: Chciałam powalczyć w klasyfikacji generalnej, ale nie uważałam tego za coś, co jest możliwe.

Nawet gdy po wyjściu z wody przyjaciółka powiedziała mi, że jestem druga, to w to nie uwierzyłam. Stwierdziłam, że to przecież niemożliwe, że warunki były straszne, cały czas źle mi się płynęło.

A jednak się nie pomyliła. Byłam druga!

Marta Witecka: W Grecji dwa pierwsze miejsca zajęły Polki – Iga Maślej i Ty. Znałyście się wcześniej z krajowych zawodów? Jak wyglądała Wasza rywalizacja w wodzie i czy miałyście okazję porozmawiać po zakończeniu wyścigu?

Weronika Mituś: Nie znałyśmy się wcześniej, a podczas rywalizacji w wodzie na tak długim dystansie trudno jest określić, które miejsce się zajmuje.

Każdy płynie troszkę innym torem, więc wydaje mi się, że przez cały dystans jej nie widziałam.

Pogratulowałyśmy sobie po starcie. To jest superuczucie, gdy obok ciebie na podium stoi osoba z twojego kraju.

Marta Witecka: Czym różni się rywalizacja na 10 kilometrów w OCEANMAN od wielogodzinnej samotnej przeprawy przez zatokę? Czy w zawodach taktyka, nawigacja, utrzymywanie kontaktu z grupą i walka o pozycję odgrywają większą rolę niż sama wytrzymałość?

Weronika Mituś: Podczas przeprawy przez zatokę nie musiałam myśleć o nawigacji. Jedyne, czego musiałam pilnować, to utrzymywanie stałej odległości od łódki asekuracyjnej.

Tam nie było taktyki, tylko otwarte morze i wiele godzin przede mną.

Natomiast starty w zawodach to ciągła nawigacja, bo każda pomyłka może kosztować wiele czasu i siły.

A gdy warunki są złe, głównym celem staje się utrzymanie kontaktu z grupą, ponieważ dzięki temu można zmieniać się na prowadzeniu. Osoba płynąca za kimś oszczędza wówczas siły, prawie jak w wyścigach rowerowych.

Marta Witecka: Przed Tobą światowy finał OCEANMAN na Dominikanie. To najważniejszy start Twojego sezonu? Z jakimi ambicjami jedziesz na Karaiby – liczy się przede wszystkim doświadczenie, walka o medal w kategorii wiekowej czy chciałabyś powalczyć również o wysokie miejsce w klasyfikacji generalnej?

Weronika Mituś: Zdecydowanie jest to najważniejszy start mojego sezonu, do którego podchodzę z dużymi ambicjami.

Mam na koncie brązowy medal w kategorii juniorów z zeszłorocznych finałów, więc na pewno chcę powalczyć o wysokie miejsce zarówno w swojej kategorii, jak i w klasyfikacji generalnej.

Marta Witecka: W połowie listopada wystartujesz w zupełnie innych warunkach niż podczas przeprawy przez Bałtyk. Ciepła karaibska woda, inne zasolenie, prądy morskie i potencjalnie wysokie temperatury powietrza mogą być sporym wyzwaniem. Jak przygotowujesz się do tych warunków i co według Bartosza Kubkowskiego będzie najważniejsze podczas finału?

Weronika Mituś: Warunki będą zupełnie inne, jednak temperatura wody będzie podobna do temperatury podczas ostatnich finałów w Dubaju. Na pewno będzie to przyjemniejsze pływanie niż w Bałtyku.

Najważniejsze będą taktyka i rozłożenie sił, bo gdy rozlega się sygnał startowy, wszyscy biegną do wody, a w żyłach buzuje adrenalina, to bardzo łatwo zacząć zbyt szybko.

Pieniądze, przyszłość i największe marzenia

Marta Witecka: Na Twoim Instagramie zauważyłam podziękowania dla firmy MGGP za wsparcie przygotowań do światowego finału. Jak wygląda finansowanie kariery młodej polskiej zawodniczki pływania ultra? Ile kosztują treningi, sprzęt, wyjazdy i udział w międzynarodowych imprezach? Czy bez pomocy rodziny i sponsorów takie starty byłyby w ogóle możliwe?

Weronika Mituś: Takie starty to ogromne koszty. Trzeba opłacić wpisowe, loty, hotele, przygotowania, sprzęt.

To wszystko generuje ogromne wydatki, których pokrycie bez wsparcia sponsorów byłoby niemożliwe. Gdyby nie wsparcie firmy MGGP S.A., start na Dominikanie byłby praktycznie niemożliwy.

Marta Witecka: Masz 19 lat, a więc jesteś na etapie podejmowania ważnych decyzji dotyczących nauki i przyszłości zawodowej. Czy planujesz studia i dalszą karierę sportową jednocześnie? Chciałabyś kiedyś zajmować się pływaniem ultra zawodowo, czy raczej traktujesz je jako wielką życiową pasję?

Weronika Mituś: Rozpoczęłam studia na kierunku cyberbezpieczeństwo i na razie będę je łączyć z karierą sportową, na tyle, na ile finanse i czas mi na to pozwolą.

Chciałabym zajmować się pływaniem ultra zawodowo albo działać gdzieś obok tego sportu. Jednak trudno jest wiązać z tym przyszłość, ponieważ koszty są ogromne.

Marta Witecka: Na zakończenie chciałabym wrócić do Twojego trenera, Bartosza Kubkowskiego. On przez lata dążył do przepłynięcia Bałtyku i w końcu zrealizował swoje marzenie. A jakie jest największe marzenie Weroniki Mituś? Kanał La Manche, cały Bałtyk, zwycięstwo w światowym finale OCEANMAN, a może coś, o czym jeszcze nikomu nie powiedziałaś?

Weronika Mituś: Marzeń jest wiele. Na razie skupiam się na finale OCEANMAN, gdzie chcę powalczyć o medale, a dopiero potem zmieniać kolejne marzenia w cele.

Marta Witecka: Dziękuję za rozmowę. Będziemy trzymać kciuki podczas światowego finału OCEANMAN!

Weronika Mituś: Dziękuję również!

Zdjęcia: archiwum Weroniki Mituś

Podziel się tym:

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *