Polska vs USA – gdzie łatwiej łączyć pływanie ze studiami?

Podziel się tym:

Lena Drynkowska

Czy łatwiej być studentem i pływakiem w Polsce, czy w Stanach Zjednoczonych? W poprzednich artykułach przyglądałam się obu drogom osobno. Tym razem o porównanie poprosiłam Kasię i Oliwiera, którzy studiowali i trenowali w obu krajach. Choć oboje doceniają organizację sportu akademickiego w USA, ich doświadczenia pokazują, że wiele zależy również od kierunku studiów i konkretnej uczelni.

Plany zajęć a treningi

Oliwierowi zdecydowanie łatwiej jest godzić naukę z pływaniem w Stanach Zjednoczonych. Jak opowiada, na jego amerykańskiej uczelni plan dnia pozwala realizować oba obowiązki. W Polsce nawet studia zaoczne nie rozwiązywały problemu, ponieważ weekendowe zajęcia pokrywały się z treningami.

W takich sytuacjach wybierał basen. Przyznaje, że nie opuszczał treningów ze względu na zajęcia na uczelni, ale odbywało się to kosztem obecności na wykładach i ćwiczeniach. Gdyby chciał regularnie w nich uczestniczyć, musiałby rezygnować z sobotniego pływania. W USA nie musi dokonywać takich wyborów.

Kasia ma inne doświadczenia. Obecnie studiuje w Polsce na kierunku Cognitive Science, na poziomie magisterskim. Dzięki możliwości wyboru zajęć może układać plan tak, aby nie kolidował z treningami.

– W związku z możliwością wyboru zajęć nie mam dużego problemu z pogodzeniem studiów i treningów. Powiedziałabym, że pod tym względem sytuacja jest porównywalna z tym, czego doświadczyłam na uczelni w Stanach Zjednoczonych – mówi.

Zaznacza jednak, że jej sytuacja jest nietypowa. Na kierunku studiuje niewiele osób, a zapisy na zajęcia przebiegają sprawnie. Nie każdy student ma podobną swobodę. Kasi zdarza się również kończyć trening wcześniej, ale, jak przyznaje, podczas studiów w obu krajach działo się to z porównywalną częstotliwością.

W amerykańskim systemie doceniała możliwość wyboru różnych grup zajęciowych oraz pomoc doradcy akademickiego, tzw. advisora. Pomagał on studentom ustalić, na jakie przedmioty należy się zapisać, aby spełnić wymagania programu studiów. Ułatwiało to planowanie kolejnych semestrów.

Nauka i pomoc w zaliczeniach

Kasia ocenia naukę w Polsce jako trudniejszą. Wspomina, że na początku studiów w USA część przedmiotów obejmowała podstawy znane jej już z polskiego liceum. Z czasem mogła jednak wybierać bardziej wymagające zajęcia.

Ważna była również dostępność dodatkowej pomocy w nauce. Na jej amerykańskiej uczelni organizowano bezpłatne zajęcia prowadzone przez innych studentów. Korzystała z nich między innymi podczas nauki chemii organicznej i biochemii. Jako studentka uprawiająca sport (student-athlete) mogła także zapisywać się na indywidualne spotkania z korepetytorami.

Według Kasi w Polsce trudniej o równie łatwo dostępną pomoc. Więcej zależy od samodzielności studenta oraz podejścia prowadzących zajęcia.

W USA dobrze wspomina również możliwość ustalania innych terminów zaliczeń w przypadku wyjazdów na zawody. Zazwyczaj wystarczała rozmowa lub wiadomość do wykładowcy.

W Polsce przełożenie terminu egzaminu wiąże się niestety z większą liczbą formalności, składaniem wniosków i dostarczaniem usprawiedliwień. Jest to znacznie bardziej czasochłonne niż w Stanach Zjednoczonych.

Oliwier nie uważa nauki w żadnym z tych krajów za szczególnie trudną, choć w Stanach jest mu łatwiej. Ma poczucie, że uczelni zależy na tym, aby dobrze sobie radził i zaliczał kolejne przedmioty.

Jednocześnie dostrzega drugą stronę takiej opieki. Czasami czuje się bardziej jak uczeń liceum niż dorosły student. Z Polski przeniósłby więc do USA bardziej ludzkie i wyrozumiałe podejście do studentów.

Ich oceny dotyczą różnych etapów i programów studiów. Pokazują jednak, że znaczenie ma zarówno poziom zajęć, jak i to, czy w razie trudności student wie, gdzie może szukać pomocy.

Regeneracja pod ręką

Największą różnicę Kasia dostrzega w dostępie do fizjoterapii i odnowy biologicznej. Na jej uczelni w Stanach Zjednoczonych pomoc była dostępna codziennie. Między treningami lub po ich zakończeniu można było korzystać z zabiegów, masaży oraz sprzętu wspomagającego regenerację.

Obowiązywała również określona procedura zgłaszania chorób i kontuzji. Osoba odpowiedzialna za opiekę nad zawodnikami kontaktowała się z trenerem, a w razie potrzeby pomagała zorganizować wizytę u lekarza. Wsparcie było dostępne również podczas zawodów.

Nie oznaczało to jednak dostępu do wszystkich specjalistów. Kasia zaznacza, że jej drużyna nie miała dietetyka, choć trener organizował spotkania dotyczące żywienia. Każdy student mógł natomiast bezpłatnie korzystać z pomocy psychologa.

Oliwier również docenia łatwy dostęp do regeneracji w USA. Najważniejsze jest dla niego to, że wszystko znajduje się blisko. Na Uniwersytecie Warszawskim korzystał z pomocy fizjoterapeuty, ale umówienie wizyty wymagało większego planowania.

Nie porównuje natomiast opieki dietetycznej ani psychologicznej, ponieważ nie ma w tym zakresie własnych doświadczeń.

Kampus ułatwia codzienność

W wypowiedziach Oliwiera często powraca kwestia odległości. W Polsce musiał uwzględniać dojazdy i sprawdzać, czy zdąży połączyć zajęcia z treningiem. W Stanach Zjednoczonych wychodzi z akademika i może dotrzeć na basen lub uczelnię bez konieczności planowania dodatkowego czasu na dojazdy.

To właśnie taki sposób organizacji przestrzeni najchętniej przeniósłby do Polski. Bliskość miejsca zamieszkania, sal wykładowych i zaplecza sportowego pozwala oszczędzać czas, którego przy regularnych treningach często brakuje.

Kasia zwraca jednak uwagę na życie poza kampusem. W Polsce bardziej ceni możliwość poruszania się pieszo, rowerem i komunikacją miejską. Do Stanów Zjednoczonych najchętniej zabrałaby również polskie jedzenie, rodzinę i przyjaciół.

To rzeczy niezwiązane bezpośrednio z wynikami sportowymi, ale mające duży wpływ na codzienne samopoczucie.

Pływanie jako sport drużynowy

Kasia dobrze wspomina amerykańskie podejście do drużyny. Zawodnicy często uczestniczyli w zawodach, czasami nawet w każdy weekend. Docenia również dostęp do sprzętu, odzieży oraz strojów treningowych i startowych.

Szczególnie ważna była dla niej atmosfera wspólnego kibicowania.

– W Stanach każdy każdemu kibicuje i jest bardzo głośno na basenie. Robi się z tego bardziej sport drużynowy niż indywidualny – podkreśla.

Takie poczucie wspólnoty chciałaby przenieść do Polski. Jej zdaniem pomaga ono budować przynależność do zespołu i pozytywnie wpływa na codzienne samopoczucie zawodników.

W Polsce zauważa natomiast większe skupienie na indywidualnym zawodniku, mniejszą liczbę startów oraz więcej czasu przeznaczanego na trening.

Oba podejścia w odmienny sposób kształtują sezon startowy i codzienną pracę pływaka.

Co warto zmienić?

Kasia przeniosłaby do Polski przede wszystkim łatwiejszy dostęp do fizjoterapii, odnowy biologicznej oraz atmosferę drużynową. Oliwier postawiłby natomiast na skupienie życia akademickiego i sportowego w jednym miejscu.

Jednocześnie oboje wskazują rzeczy, które cenią w Polsce – od większej samodzielności studentów po codzienne życie blisko rodziny i przyjaciół.

Ich doświadczenia pokazują, że o możliwości łączenia pływania ze studiami często decydują bardzo praktyczne kwestie. Czy można samodzielnie wybrać godziny zajęć? Kto pomaga w przypadku problemów z nauką? Ile trwa dojazd na basen? Czy po treningu można skorzystać z odnowy biologicznej?

Oliwier znalazł w USA organizację, której brakowało mu w Polsce. Kasia potrafi natomiast pogodzić oba obowiązki również na polskiej uczelni, dzięki elastyczności programu studiów na swoim kierunku.

Dlatego przed podjęciem decyzji o wyborze uczelni warto dokładnie przyjrzeć się jej ofercie i zastanowić się, jak będzie wyglądał zwykły dzień studenta-pływaka – od porannego treningu aż po ostatnie zajęcia.

Podziel się tym:

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *