Lena Drynkowska | SwimmPL.com
Karty startowe, sędziowie ze stoperami i wyniki wywieszane na tablicy ogłoszeń i ogromne emocje. Tak zawody sprzed około trzydziestu lat wspomina trener Łukasz Drynkowski, były wybitny pływak z Łodzi. Opowiada on, jak wyglądała kiedyś organizacja startów. Bez tablic, skór, pomiarów automatycznych oraz bez stron internetowych, gdzie można teraz szybko zapoznać się ze wszystkimi wynikami, a nawet obejrzeć transmisję.
Jednym z elementów zawodów były papierowe karty startowe. Jak wspomina trener, kiedyś czas mierzono głownie ręcznie, a tablice wyników i pomiar elektroniczny pojawiały się tylko na najważniejszych imprezach. Sędziowie musieli więc uważnie obserwować zawodników i zatrzymać stoper w odpowiednim momencie. Trener opisuje tutaj własne doświadczenia. Wyposażenie i sposób organizacji mogły różnić się w zależności od rangi zawodów oraz miejsca ich rozgrywania.
W jego opowieści pojawia się również anegdota związana z kartami startowymi. Jak wspomina, pewnego razu w gorączce przedstartowej, zamiast karty podał sędziemu banknot dwudziestozłotowy. Usłyszał od niego wtedy: „Niestety nic nie mogę zrobić, bo jest pomiar elektroniczny”. Ta rozmowa, stanowi humorystyczny akcent wspomnień z ważnych zawodów, a zarazem przypomina, że na części zawodów korzystano już czasami z elektronicznego pomiaru czasu.
Po zakończeniu wyścigu trzeba było poczekać na oficjalne rezultaty.
– Wyniki wywieszano zawsze na tablicy ogłoszeń.
To właśnie tam zawodnicy mogli sprawdzić swój czas i miejsce w klasyfikacji. Tablica była więc ważnym punktem na pływalni. Po swoim starcie należało do niej podejść, odszukać swoją konkurencję, a następnie nazwisko.
Inaczej wyglądały również stroje zawodników. Trener Łukasz zwraca uwagę, że stroje startowe były krótsze. Wspomina też, że czasem pływano bez czepka. Te szczegóły pomagają wyobrazić sobie widok zawodników stojących na słupkach startowych około trzydzieści lat temu.
Jednym z miejsc, które trener Drynkowski szczególnie zapamiętał z czasów swoich startów, jest pływalnia w Spale. Jak wspomina, często odbywały się tam ich główne zawody. Sam obiekt do dziś zachował dawny wygląd. Duże okna podzielone ciemnymi ramami, sufit z widocznymi belkami i żółtobrązowe płytki wokół niecki tworzą charakterystyczne wnętrze. Wzdłuż ścian stoją rzędy krzesełek. Patrząc na tę pływalnię, łatwo wyobrazić sobie otoczenie, w którym przed laty zawodnicy przygotowywali się do wyścigów.
Uwagę przyciągają tam zwłaszcza słupki startowe. Są masywne, pokryte płytkami, z dużymi, ciemnymi numerami torów. Teraz, widać na nich ślady wieloletniego użytkowania. Ich powierzchnie były bardzo śliskie, a dawniej nie miały chropowatych, antypoślizgowych nakładek, które są tam dziś. Zatem ustawienie stóp i pewne oparcie przed skokiem miały więc ogromne znaczenie.
Ważną częścią zawodów była również ich uroczysta oprawa. Jak wspomina Łukasz Drynkowski, przed rozpoczęciem rywalizacji często odbywała się defilada zawodników. Zawodnicy wychodzili wspólnie, w strojach reprezentacyjnych, grała głośna muzyka i szczególną wagę przywiązywano także do dekoracji, która była znakiem oficjalnego wyróżnienia i docenienia osiągniętych wyników.
Według wspomnień trenera medale wręczano tylko na najważniejszych zawodach, natomiast stałym elementem nagradzania były dyplomy. Obie te pamiątki darzono dużym szacunkiem. Przypominały o wysiłku włożonym w przygotowania i o konkretnym starcie. trener Łukasz przywołuje nawet powiedzenie, w którym dyplom przemawiał do swojego właściciela: „Jeżeli ty mnie nie szanujesz, to ja ciebie też nie będę”. Te słowa dobrze oddają znaczenie, jakie w jego wspomnieniach miały sportowe wyróżnienia. Pokazuje to również, że wtedy zawodnicy było bardzo przesądni i wierzyli, że jak będą dobrze traktować medale i dyplomy (które po otrzymaniu chowało się w teczkę aby się nie pogniotły), to będą odnosić większe sukcesy.

Zawodom towarzyszył również głos speakera. Trener potwierdza, że podczas imprez była osoba mówiąca przez mikrofon. Obok niej atmosferę tworzyli sami pływacy, którzy wzajemnie się dopingowali. Rywalizacja w wodzie szła w parze z koleżeńskimi relacjami poza basenem.
-Stres był, ale zawody to były również dla nas spotkania towarzyskie.
W jego pamięci zawody pozostały okazją do spotkań z ludźmi, których się znało i lubiło. Podkreśla, że nie odczuwał podziału na lepszych i gorszych zawodników. Choć każdy chciał popłynąć jak najszybciej, różnice w wynikach nie przeszkadzały we wspólnym spędzaniu czasu i kibicowaniu sobie nawzajem.
Trener Drynkowski podkreśla, że wzajemny doping wynikał z dobrych relacji między zawodnikami. Pływacy lubili się i potrafili cieszyć ze zwycięstw innych. Sukces jednego z nich stawał się więc okazją do wspólnej radości, nawet jeśli chwilę wcześniej rywalizowali ze sobą w wodzie.
Szczególnie udanym występom towarzyszyły nawet owacje na stojąco. On sam doświadczył takiej reakcji, kiedy wygrał wyścig na 200 metrów stylem dowolnym z czasem 1:49,99. Wśród wspomnień z dawnych zawodów zachował zatem nie tylko konkretny wynik, lecz reakcję ludzi zgromadzonych na pływalni.
Szacunek do sportowych wyróżnień był widoczny również po powrocie do domu. Jak wspomina trener Drynkowski, medale wieszano na ścianie. Zajmowały tam ważne miejsce jako pamiątki startów i osiągniętych sukcesów.
Informacje o wynikach trafiały także do prasy. Według relacji trenera rezultaty najważniejszych zawodów w Polsce pojawiały się w Przeglądzie Sportowym, natomiast o lokalnych imprezach pisano w gazetach miejskich. Wieści o osiągnięciach pływaków docierały dzięki temu również do czytelników, którzy nie byli obecni na pływalni.
Trzydzieści lat temu po wyścigu szło się do tablicy ogłoszeń, a nazwiska zwycięzców można było później odnaleźć w gazecie. Medal trafiał na ścianę, dyplom stawał się cenną pamiątką. We wspomnieniach Łukasza Drynkowskiego równie ważni pozostali jednak ludzie: koledzy, którzy przed chwilą byli rywalami, a po wyścigu potrafili wspólnie cieszyć się z czyjegoś sukcesu. Wiele jego przyjaźni nawiązanych w tamtych latach, pozostało do tej pory.
Być może właśnie dlatego tak dobrze pamięta się owacje, speakera czy pływalnię w Spale. Każdy z tych szczegółów przywołuje konkretny moment i emocje, których nie oddaje sama tabela wyników. Bo wyścig trwa zaledwie chwilę, ale wspomnienie tego, co działo się wokół niego, może zostać na całe życie.
Wspomnienia trenera Łukasza Drynkowskiego pokazują, jak bardzo zmieniła się oprawa zawodów pływackich przez ostatnie trzydzieści lat. Papierowe karty startowe, ręczny pomiar czasu i szukanie wyników na tablicy ogłoszeń tworzyły rzeczywistość inną od tej, którą dziś zna wielu zawodników. Rozwój technologii zmienił sposób organizacji startów, przekazywania informacji i śledzenia rywalizacji.
Pozostały jednak te same emocje. Napięcie i stres przed sygnałem startowym, radość po udanym wyścigu i potrzeba usłyszenia dopingu z trybun. Choć dzisiejsze zawody wyglądają inaczej, można dostrzec w dawnych startach coś znajomego. Nadal chodzi o to, by dotknąć ściany ze świadomością, że dało się z siebie wszystko.











Dodaj komentarz