Katarzyna Głuch, psycholog sportowa
Są zawody, z których zapamiętuje się wyniki, rekordy i miejsca. Są też takie, z których wyjeżdża się z czymś znacznie ważniejszym – przekonaniem, że sport może być profesjonalny, a jednocześnie pełen zwykłej ludzkiej życzliwości. Z Gdyńskiego Delfinarium wróciłam zauroczona nie tylko organizacją imprezy, ale przede wszystkim ludźmi, którzy ją tworzyli. Bo młody pływak może za kilka lat nie pamiętać swojego wyniku na 50 metrów. Ale będzie pamiętał, jak się podczas tych zawodów czuł.
Zawody w Gdyni przeniosły mnie w trochę inną sportową rzeczywistość.
Taką, w której od pierwszych chwil można było poczuć otwartość, życzliwość i prawdziwą sympatię do młodych zawodników.
Już od wejścia było inaczej.
Organizator, z uśmiechem na twarzy, rozdawał piękne maskotki – „Delfinki”, przybijał dzieciom piątki, rozmawiał z nimi. Niby drobiazg. Kilka sekund. A przecież właśnie z takich chwil powstają później wspomnienia związane ze sportem.
Dla dorosłego to może być tylko gest. Dla dziecka – sygnał: „Jesteś tutaj ważny”.
Bardzo pozytywnym zaskoczeniem były także nagrody w kategorii OPEN – 400, 300 i 200 zł. Nie chodzi nawet o same kwoty. Ważniejsze było dla mnie to, że ktoś wcześniej musiał wykonać pracę, znaleźć sponsorów, zdobyć środki i zdecydować, że chce w ten sposób docenić wysiłek zawodników.
Takie rzeczy nie dzieją się przypadkiem. Za nimi stoją ludzie, ich pomysły, zaangażowanie i chęć zrobienia czegoś więcej niż tylko poprawnego przeprowadzenia zawodów.
Sędziowie? Pełen profesjonalizm, skupienie i konsekwencja.
Starter – skoncentrowany, ale jednocześnie z uśmiechem czekający na kolejnych zawodników. Wszystko miało swój rytm, porządek i sportową powagę, ale bez chłodu i dystansu.
Najbardziej urzekły mnie jednak panie stojące na końcach basenu.
W rytm muzyki kiwały głowami, uśmiechały się do zawodników, obserwowały ich i swoją postawą jakby mówiły:
„Jesteśmy tutaj razem z wami”.
Profesjonalizm, ale bez sztywności. Obowiązek, ale wykonywany z życzliwością. To naprawdę robi różnicę.
I właśnie to zapamiętam z Gdyni najbardziej.
Bo można być „w pracy”. Można wykonywać swoje zadania, odhaczać kolejne punkty programu i pilnować, żeby wszystko zgadzało się w regulaminie.
Ale można też po prostu być dla ludzi.
W Gdyni miałam poczucie, że wiele osób było tam właśnie z takiego powodu. Że dzieci nie były tylko kolejnymi numerami startowymi, a zawody nie były kolejną imprezą do przeprowadzenia od pierwszego do ostatniego wyścigu.
Była energia. Był uśmiech. Była życzliwość i szacunek – do zawodników, trenerów, rodziców i kibiców.
Z perspektywy psychologa sportowego takie środowisko ma ogromne znaczenie.
Dziecko może za kilka miesięcy nie pamiętać czasu uzyskanego na 50 metrów. Może zapomnieć, czy było czwarte, siódme czy dwunaste.
Ale będzie pamiętać emocje.
Będzie pamiętać, czy przed startem było sparaliżowane stresem, czy ktoś się do niego uśmiechnął. Czy po wyścigu czuło rozczarowanie i samotność, czy miało poczucie, że jest częścią czegoś dobrego.
I przede wszystkim – będzie pamiętać, czy chce tam wrócić.
Pływanie jest sportem wymagającym. Często bardzo samotnym. Pod wodą zawodnik zostaje sam ze sobą. Liczy kolejne długości, patrzy na kafelki, walczy ze zmęczeniem, z bólem i z własnymi myślami.
Czasem pewnie pojawia się także pytanie:
„Po co ja to robię?”.
I może właśnie jedną z odpowiedzi są takie dni jak ten w Gdyni.
Po atmosferę. Po ludzi. Po uśmiech. Po poczucie, że ktoś zauważa twój wysiłek. Po świadomość, że niezależnie od wyniku jesteś ważny.
Z Gdyni wyjechałam z bardzo prostą myślą: tak powinny wyglądać zawody. Profesjonalnie, ale z sercem, bo sport to nie tylko wynik, sport to przede wszystkim ludzie.











Dodaj komentarz